پيروز گشته و جبرئيل شبانه اين مژده را به من داد . راويان مدعى شده‌اند كه از همين غزوه ، « الحميرى » طى قصيده‌اى على را مدح كرده و از جمله مىگويد : - و در ذات السلاسل ، صبحگاهان بر بنى سليم مرگ و هلاك فرود آمد . - ابو بكر و عمرو و آن ديگرى شكست تلخى خوردند و گريزان شدند . - گروهى انصار كشته شدند و ( چنان شد ) كه نذر لازم آمد و نذرها واجب گشت . برخى مورخين و روايت گران فرماندهى غزوه‌اى به بلاد « طى » را براى وى برشمرده‌اند ؛ قبيلهء طى ، بر شرك خود اصرار ورزيدند و در جايى به نام « الفلسر » و در قلعه‌هاى خويش پناه گرفته به پرستش بتهاى خود مىپرداختند . پيامبر به اتفاق گروهى از مسلمانان او را نزد آنها گسيل داشت وقتى به آباديهاى نزديك به آنها رسيد با مقاومت مردمانش مواجه شد على ( ع ) به اتفاق همراهان ، حملهء سختى بر آنها آورد كه چندين ساعت از روز ادامه داشت و گروهى از ايشان را كشت و بقيه فرار كردند لذا چهار پايان و كالاهاى ايشان به غنيمتش در آمد و زنان موجود در آباديها ، به اسارت در آمدند در ميان اسيران ، « سفانه » دختر حاتم طايى بود كه برادرش به خارج از حجاز فرار كرده بود على ( ع ) غنايم و اسيران را به مدينه آورد . همچنانكه ابن سعد در طبقاتش يادآور شده كه پيامبر او را دو بار در مأموريتهاى جنگى ، به يمن فرستاد اولين بار در سال هشتم هجرى بود كه روانهء همدان ( شهرى در يمن ) گرديد پيش از وى ، خالد بن وليد به آنجا رفته بود ولى بىآنكه كارى از پيش برده باشد بازگشته بود وقتى على نزد ايشان رفت با آنها راجع به اسلام سخن گفت و ايشان را به اين آيين دعوت كرد آنها همگى اسلام آوردند و با ميل و رغبت تن به دعوت وى دادند و او نيز طى نوشته‌اى ، پيامبر را در جريان امر ، قرار داد . دومين بار در رمضان سال دهم بود كه او را بنا به آنچه در روايت ابن سعد آمده با سپاهى كه نفراتش از سيصد تن جنگجو بيشتر نبود ، به « مدحج » فرستاد . ابن سعد مىافزايد كه اين نخستين سريّة ( سپاه يا لشكرى كه پيامبر آن را همراهى نمىكرد ) بود كه به بلاد مدحج گسيل مىشد . او يارانش را نظم داد و با آنها به استقبال و رويارويى با انبوه سپاهيانى كه به جنگش آمده بودند ، شتافت او بر آنان يورش برد و حملات آنها را متوقف ساخت . ديگر بار بر آنها يورش آورد و پراكنده‌شان ساخت .